Centrum Psychologiczno-Terapeutyczne
Tel. 662-225-535
Powrót do TECZACPT.pl
BLOG CENTRUM TĘCZA
Dziecko przed komputerem – cz. 2: uzależnienie
Dziecku, które od początku wychowuje się w zdrowej rodzinie i ma dobry kontakt z tatą oraz mamą, uzależnienie raczej nie grozi. Tak długo, jak komputer i internet jest atrakcyjny, lecz rodzic, czas z nim spędzany – pozostaje atrakcyjniejszy, zachowane zostają właściwe proporcje.
Dziecko przed komputerem – cz. 1
Komputer to dziś uniwersalne narzędzie pracy, więc czymś naturalnym i dobrym jest, że dzieci uczą się jego obsługi (a ponieważ uczą się błyskawicznie, nieraz szybko wyprzedzają dorosłych). Bezpieczne wchodzenie w cyfrowy świat może zaczynać się od 5 roku życia. Ale uwaga! Mowa o 5-15 minutowych sesjach, poświęconych głównie nauce obsługi myszki. Komputer nie powinien bowiem pełnić roli zastępczej niani, wyręczającej rodzica, ilekroć ten sprząta, robi obiad czy przygotowuje się do pracy.
Alkoholizm – parę pytań o przebieg terapii
Czy trzeba spełnić jakieś określone warunki, żeby dostać się na leczenie w ośrodku?
Renata Borysiak: Jedynym warunkiem jest chęć zaprzestania picia i zgoda pacjenta – chyba że osoba uzależniona ma nakaz leczenia, o który wystąpiła np. rodzina.
Czym różni się terapia od detoksu?
Detoks to przerwanie ciągu alkoholowego osoby, która pije tydzień, dwa tygodnie, czasem pół roku lub parę lat. Żeby zacząć terapię, pacjent musi być trzeźwy. Nie może mieć objawów abstynencyjnych (takich jak trzęsące się ręce, wymioty, biegunka). Jeśli one występują, pierwsze kilka dni jest poświęcone właśnie temu, by fizycznie postawić pacjenta na nogi. Dopiero po tym wkracza terapia. Dobrze więc, jeżeli pacjent przyjdzie do ośrodka po kilku dniach abstynencji, bo wtedy można zacząć terapię od razu.
Odcięcie od świata?
Czy pacjenci przebywający u nas na terapii stacjonarnej mogą wychodzić? Jak duży jest zakres swobody i związane z nią zasady?
Różne ośrodki przyjmują różne kryteria. W „Tęczy” jesteśmy zwolennikami tego, by pacjenci sami przejmowali odpowiedzialność za siebie, swoje leczenie, dochodzenie do zdrowia. Dlatego po około tygodniu mogą już opuszczać ośrodek (np. na spacer). Jest jeden warunek – nie wychodzą sami, lecz parami, trójkami – aby wzajemnie się pilnować. W pojedynkę, np. do sklepu, wychodzą dopiero w ostatnim tygodniu terapii. Wszystko po to, by uniknąć szoku związanego z nagłym wyjściem po długim okresie zamknięcia.
Pacjenta mogą odwiedzać członkowie rodziny. Jest jedno zastrzeżenie – wizyty powinny odbywać się w weekendy, bo dni powszednie poświęcone są na naprawdę intensywną pracę (są dni, gdy zajęcia zaczynają się o 9, a kończą o 18 – wtedy brak czasu na cokolwiek innego).
Praca, która ma sens – rozmowa z Renatą Borysiak
Renata Borysiak, terapeuta „Tęczy” z wieloletnim doświadczeniem, o przyczynach alkoholizmu, jego leczeniu i pracy psychoterapeuty
„Tęcza” od kuchni
„Tęcza” to coś więcej niż „ośrodek”. Chcemy, by była ona prawdziwym domem. Najważniejsza jest oczywiście terapia, ale nasi pacjenci mogą liczyć również na całodzienne domowe wyżywienie dostosowane do diety (wątrobowa, cukrzycowa, bezglutenowa); wieczory przy kominku i kolacje przy grillu. Ładne otoczenie działa kojąco, zachęcając do spacerów.
„Polecam bardzo dobrą terapię” – to znaczy jaką…?
Osoba, która zaczyna szukać pomocy – niezależnie czy dla siebie, czy bliskiej osoby – natyka się na ogromną liczbę ofert terapeutycznych prywatnych ośrodków. Chcemy wybrać najlepszy, czytamy więc opinie na oficjalnych stronach znalezionych miejsc, prosimy o porady na niezależnych forach, zadajemy innym pytania. Warto jednak zapytać najpierw samych siebie: czego oczekujemy od terapii?
Choinkowa bombka emocji
Chyba każdy z nas nosi w sobie pewną idealną wizję Bożego Narodzenia: elegancko ubrana rodzina wręczająca sobie wytworne prezenty, czyste, roześmiane dzieci, nieskazitelne, lecz ciepłe wnętrza. Rzeczywistość bywa jednak nieco inna. Święta obfitują w emocje, lecz nie zawsze wyłącznie takie, jakich życzymy sobie na pocztówkach.
Dodaj komentarz
Last Updated: 9 lipca 2026 by admin2
Bez magicznych sztuczek
Byłem bardzo sceptycznie nastawiony do terapii. Może nie tyle, że terapia to tylko „SŁOWA SŁOWA SŁOWA” – ale że mam w życiu realne, konkretne, goniące mnie problemy. Jak teraz się zamknę w ośrodku, to będzie jeszcze gorzej jak wyjdę… Znacie te 1000 wymówek na minutę. Moja kochana rodzina (autentycznie kochająca, tak na nią teraz patrzę, rodzina) umówiła mnie na spotkanie. Zostałem.
(więcej…)